Pierwsze powtórzenie jest najdroższe

Przez dwa lata myślałem, że mam problem z wytrzymałością. Nie miałem. Miałem problem z pierwszymi trzema minutami — z momentem, w którym trzeba wstać z kanapy i przestać negocjować.

Gdzie był opór

Opór nigdy nie pojawiał się w połowie serii. Pojawiał się przy drzwiach, w formie całkowicie rozsądnego zdania: „dziś i tak nie dam z siebie 100%, więc lepiej odpuścić i zrobić porządnie w czwartek“.

To zdanie ma jedną cechę, która czyni je groźnym: jest prawdziwe. Faktycznie nie dałbym 100%. Problem w tym, że 40% wykonane bije 100% zaplanowane.

Co zmieniłem

Jedną rzecz. Zamiast planu „trening siłowy, 75 minut“ wpisałem do kalendarza warunek minimum: jedna seria. Cokolwiek. Rozgrzewkowy ciężar się liczy.

Nie żeby robić jedną serię. Żeby usunąć argument, na którym opierała się negocjacja. Nie da się powiedzieć „nie mam dziś 75 minut“, kiedy zobowiązanie brzmi „jedna seria“.

Wynik

19 z 23 sesji, w których wykonałem minimum, skończyło się pełnym treningiem. Nie dlatego, że nagle miałem więcej woli — dlatego, że decyzja „czy trenować“ została podjęta przed momentem zmęczenia, w formie tak małej, że nie było czego rozważać.

Cztery sesje zostały jedną serią. I to jest cała pointa: cztery razy zamiast zera.

Czego to nie rozwiązuje

Progresji. Warunek minimum trzyma frekwencję, nie przyrosty — te wymagają planu, którego minimum nie zastępuje. Ale plan bez frekwencji jest kartką papieru, więc kolejność jest taka: najpierw obecność, potem obciążenie.

W następnym wpisie: co się dzieje, kiedy warunek minimum staje się wymówką sam w sobie.