Deload nie jest porażką, jest częścią planu

Dwa razy przerwałem trening na miesiąc. Za każdym razem nie z braku chęci — z powodu kontuzji, którą było widać na kilometr. Bark, potem dolny odcinek pleców. Za każdym razem w tygodniu, w którym czułem się najlepiej.

Mechanizm, którego nie widziałem

Progresja liniowa działa, dopóki nie przestanie. Problem: moment, w którym przestaje działać, nie objawia się spadkiem siły. Objawia się tym, że rozgrzewka trwa coraz dłużej, sen jest gorszy, a irytacja rośnie bez powodu.

Ignorowałem to wszystko, bo ciężary rosły. Ciężary rosły do dnia przed kontuzją.

Tydzień 8 jest najtrudniejszy

Nie fizycznie. Psychicznie. Wejść do siłowni i świadomie zrobić mniej, niż się może, jest trudniejsze niż zrobić więcej, niż się powinno. Cały sens treningu wydaje się zaprzeczać temu tygodniowi.

Deload przestał być dla mnie „odpuszczeniem“, kiedy zacząłem go zapisywać w kalendarzu razem z resztą planu — z góry, na osiem tygodni. Nie podejmuję decyzji o cofnięciu w tygodniu, w którym jest ono potrzebne. Podejmuję ją wtedy, gdy jest tanie.

To ta sama zasada

Warunek minimum, torba przy drzwiach, zaplanowany deload — trzy wersje tego samego: decyzję podejmij, kiedy jest tania, nie kiedy jest konieczna.

To jedyna technika, która przetrwała u mnie próbę roku.