Głód po treningu to nie licencja

Najgorsze decyzje żywieniowe podejmowałem nie wieczorem przed telewizorem, a 40 minut po treningu — w stanie, w którym każda kaloria wydawała się zasłużona.

Mechanizm jest podstępny, bo opiera się na czymś prawdziwym: organizm faktycznie potrzebuje wtedy paliwa. Fałszywy jest wniosek, że skoro potrzebuje, to nie ma znaczenia, co dostanie.

Zasłużony posiłek i dowolny posiłek to nie to samo zdanie.

Nie wygrałem tego dyscypliną. Wygrałem tym, że posiłek potreningowy jest przygotowany przed treningiem i czeka w lodówce. Decyzja zapada, kiedy nie jestem głodny — a więc kiedy nic mnie nie kosztuje.

Nie sprawdza się przy treningach poza domem bez dostępu do lodówki. Wtedy działa tylko jedno: mieć w plecaku coś nudnego i gotowego, zanim głód wybierze za mnie.